Ferdinandus inops, urgente hoste (nam Virginius ex agro Campano diffugerat, Trivultius Calibus cum Gallo composuerat res suas), amissa Capua, Neapolim redivit; in qua Iudaeorum bonis primum direptis, cum de rebellione motus exorirentur per eos praesertim, quos beneficiorum memoria in fide permansuros esse ducebat, in hunc modum, advocatis patriciis, orationem habuit: «Ex omnibus orbis terrarum urbibus haec sola est, cives clarissimi, quae, nullis ante seculis violata fide, immortalitatis nomen et gloriam sibi perpetuo vendicavit; sed, quoniam res praecipiti in loco sita est, nolo hostium impetum feratis, quibus obsistere perdifficile esse duco. Efficite, quaeso obtestorque, si quis13 de me benemeritus est, ut sex tantum dies urbe Gallus abstineat, quod facilius effici posse putamus, dum pro dignitate vestra, cui nunquam defuistis, immunitates et alia id genus exquiruntur: quam rem si condonabitis, in posterum minime poenitebit. Nolite, per Deum, si quis ab avo aut a patre offensus est, culpam in me convertere, sed intuemini ingenium meum et me huic urbi, in qua genitus sum, semper, ut scitis, deditum. Occurrat postremo animis vestris, ut quae a maioribus accepistis, eadem fidei monumenta decusque posteris relinquatis». Haec dicenti, obortis omnibus lachrymis, annuere; at, ubi ab eius oculis abiere, datae fidei immemores statim hostem intra moenia admiserunt. Tum Rex, perspectis Neapolitanorum animis, intra Arcem Novam se continuit, quae septingentorum Helvetiorum praesidio munita, gaza passim direpta, existimans non tam brevi ea hostes potituros; ab omnibus fere destitutus, per aversam portam ad mare ferentem, cum Regina inter lamenta saepissime cadente, Aenariam, solum in tam acerbissimo fortunae vulnere perfugium, petens, non sine hostium etiam lachrymis urbem reliquit.